Met grote blauwe letters kalkte Lea met stoepkrijt ‘Concentrated Blue’ voor de ingang van de Weverij, met een pijl naar het Living Museum. Door deze aanmoediging wisten veel mensen het Living Museum te vinden. Ondanks – of dankzij?! – de buien zag je mensen eerst binnendruppelen, en later zelfs binnenstromen. Soms wat aarzelend en onwennig, maar als ze aangesproken werden ontstonden er levendige gesprekken.
Bezoekers waren geïnteresseerd in de maakprocessen van de kunstenaars. Dat begon al meteen bij binnenkomst bij Carla die familiefoto’s op textiel aan het zetten was: hoe doe je dat en met welke middelen werk je dan?
Lea had afdrukken gemaakt van een linosnede van haar vader en nodigde belangstellenden uit om die te bewerken met vetkrijt en andere materialen. Diverse mensen namen de uitdaging aan en gingen geconcentreerd aan het werk aan de blauwe tafel, ondertussen gezellig kletsend met elkaar en alle benieuwde mensen om hen heen.
Ook bij Jolanda was er veel belangstelling voor haar werk. Zowel voor de octopus in haar kijkdoos die is opgebouwd uit alle aantekeningen van haar opleiding (de punten zijn binnen dus ze zijn niet meer nodig!), als bij de ‘schilderijen’ die ze maakt van allerlei stoffen. Door deze zachte materialen worden ze erg aanraakbaar, ook al verbeelden ze bijvoorbeeld een hard ijzeren parkeerbord. Het geeft een prachtig effect.
Angelique had de drukpers klaar gezet zodat bezoekers een eigen compositie konden afdrukken met haar van te voren gemaakte lino elementjes. Zo ervaarden veel mensen, van jong tot oud, alleen of met z’n tweeën, wat voor leuk effect het afdrukken van eenvoudige blokjes met inkt kan hebben.
Enkele bezoeker vroegen zich af hoe de vogelkaarten van Harold gemaakt werden. Ze verbaasden zich erover hoe simpel je tot een aardig resultaat kon komen. Hij vertelde er graag over en liet ook de overstap zien van knippen uit tijdschriften naar drukken van eigen tekeningen. Voor deze dag had hij zijn linoprenten bij muziekdoosjes opgehangen; tussen alle bluesmuziek klonk er regelmatig zacht iets van Chopin door de ruimte.
Het voordragen van Emiel en Karin van hun gedichten werd door het gure weer naar binnen verplaatst. Het publiek vond dat ook een goed idee en kwam er lekker warm omheen staan, luisterend naar die mooie vindingrijke taal van Emiel en intense ervaringsverhalen van Karin.
Buiten bij de rebushalte deed Arjen nog een aantal keer zijn performance en genoot daarna in het Museum van de aandacht en de sfeer terwijl hij ook nog aan zijn gebouwentekening kon werken. Die tekening is work in progress voor het Labyrint van Judith, die buiten met Jente en hun camper de aftrap hebben gemaakt voor dit grote project!
Teja had met haar theaterkoor Tot en met!, waarin iedereen was verkleed in een ouderwets zuster- en dokters uniform, gevoelige én strijdbare liederen gezongen bij de kapel. En natuuirlijk kwam ze ook nog even langs in haar kostuum om de sfeer te proeven. Gelukkig is ze binnenkort weer terug op de woensdagochtend.
Ondertussen leidden Bink en Wim en Jan alles in goede banen. Ze nodigden iedereen uit voor een bakkie koffie of thee aan de ronde tafel in het midden van de ruimte, waar vele spontane gesprekken werden gevoerd. Kortom, het was een geweldige, inspirerende en bevredigende middag als onderdeel van ‘Voorburg verwondert’ voor iedereen die eraan deelnam.
Dankjewel Reinier voor de heerlijke gebakjes op de woensdag erna! Prachtige kunstwerken van De Rouw 🙂 Daar zetten we graag onze tanden in!