Opnieuw was ‘Bakkie Kunst’, waarin alle makers van het Living Museum een creatieve bijdrage leverden, een inspirerende bijeenkomst. Het was de eerste dit jaar. Arjen ontwierp een aantrekkelijke flyer waarop alle bijeenkomsten Bakkies Kunst van 2025 vermeld staan.
Caroline startte met een ode aan het Living Museum.
Harold vertelt hoe zijn serie ‘Indiaans’ tot stand is gekomen, wat hem heeft geïnspireerd en welke betekenis Indianen geven aan de diergoden die hij heeft verbeeld. Op de laptop laat hij zijn serie zien.
Marieke is erbij vanmorgen. Zij vertelt over waar ze mee bezig is en hoe ze geniet van het creatieve proces dat ze doormaakt: ‘Eigenlijk nog leuker dan het eindresultaat!’ Ze zingt een ‘niet af’ liedje: Soms is het leven moeilijk. En voel, voel, voel het leven, als refrein. Het liedje moet nog een positieve wending krijgen. Bij Marieke gaat het om het voelen wie je bent en dat leren uiten. Als je op speelse wijze als ouders gevoelens met je kinderen kunt delen bevordert dat hun mentale gezondheid. Dat kun je doen door te werken met zangcirkels, waarbij ouders met hun kinderen de verbinding versterken door samen te zingen. Marieke zou hier workshops over willen geven en (bege)leiden.
Hoe we in de groep terecht komen bij het onderwerp ‘ongelijkheid’ is niet helemaal duidelijk. Wel dat Huib vooraf aan de toelichting op zijn meegenomen schilderijen vertelt over zijn ontmoeting met een Syrische man. Syrië, vertelde de jongeman, was nog een echte klassenmaatschappij.
Als je voor een dubbeltje geboren was, werd je nooit een kwartje. Mensen uit de ‘lagere’ beroepen haalden het niet in hun hoofd te werken in een ‘hoger’ beroep ook al zouden ze dat best kunnen.
Dan gingen ze bij ‘de elite’ horen. Dat betekende minachting en uitstoting uit hun eigen milieu. Het verlaten van de kudde weegt in deze cultuur zeer zwaar. We hebben vervolgens een discussie over ongelijkheid en vooroordelen. Daarna legt Huib uit welke gedachten er achter zijn schilderijen ‘Huid’ en ‘Knolkerk’’ zitten.
Teja kwam met een verrassende bijdrage, heel persoonlijk. Ze viel na haar scheiding in een ‘diep zwart gat’. Burn out, EMDR. Ze omschrijft in haar na 10 jaar teruggevonden dagboek: ‘op blote voeten voor een kruispunt te staan: alleen een keuze maken’. De angst voor het onbekende greep haar destijds naar de keel. Teja leest – ‘ik kan dat nu wel, nadat er zoveel tijd overheen gegaan is’ – een stukje voor uit haar dagboek. In prachtig poëtische taal beschrijft ze haar emoties van toen. Rouw, verdriet, loslaten en acceptatie komen daar beeldend naar voren.
Teja is ook de laatste weken behalve in het Living Museum vaak achter de naaimachine te vinden in De Villa, waar door Judith en Jente hun kunstwerk ‘Het labyrint’ steeds meer gestalte krijgt. Het moet 10 mei af zijn. Op deze dag en 18 mei zijn de officiële presentaties van hun kunstwerk. Teja heeft enkele aan deze textiele werken die door haar worden afgewerkt meegenomen om te laten zien.
Arjen is één van de productiefste kunstenaars van het Living Museum. Hij heeft met zijn rijke fantasie altijd weer wat nieuws bedacht. Deze keer vertelt hij over zijn tekening ‘onder de cloche’ en welke relatie die heeft met het rapcollectief ‘De Fijnproevers’ waar hij deel van uitmaakt. De rap die hij gemaakt heeft gaat over weten wat er verborgen is, wat er onder de cloche ligt. Daar ligt een microfoon onder waar hij zich van bedient bij het rappen.
Emiel draagt voor uit zijn dichtbundel met gedichten ‘Godenplan’, die geënt zijn op de Griekse mythologie. Hij gaat hiermee optreden in HUIS’73 28 maart 2025: ‘Letterbekken’. Zijn gedichten vallen op door de heldere taal en de beeldende kracht. Origineel en vernieuwend.
Toegift:
We eindigen deze Bakkie Kunst met: waar is ‘performen’ het leukst. Niet voor massa’s maar meer in een intieme kleine kring. Kudde = Knudde vlg. een regel uit een gedicht van Emiel.
