Hoe vaak zou Lea de touwtje springende vrouw, een beeldhouwwerk van haar vader, getekend hebben? In de tentoonstelling In between I kom je deze vrouw een paar keer tegen, steeds in contact met haar eigen schaduw. Net als veel andere tekeningen, zoals bijvoorbeeld het wolkje, bekijkt Lea haar onderwerpen van meerdere kanten. Met behulp van verschillende materialen geeft ze ze weer. Haar tekeningen krijgen er een grote intensiteit en gelaagdheid door.
Sinds ze weet dat ze ongeneeslijk ziek is, is het voor Lea glashelder dat ze wil doorgaan met dat wat ze altijd al het liefste deed: tekenen, delen, verbinden. Met deze tentoonstelling is dat fantastisch mooi gelukt. Zo’n 200 mensen zijn komen kijken naar haar werk en dat van een handvol andere kunstenaars (o.a. van het Living Museum) die ze uitgenodigd had om mee te doen. Deze makers brachten elk een eigen kunstwerk in dat resoneerde met haar tekeningen én ze gingen door op een linosnede van haar vader die Lea in veelvoud had afgedrukt.
Tijdens de opening waren er optredens van muzikanten en dichters.
We zijn niet jong, we zijn niet …,
we zijn niet braaf, we zijn niet …,
we zijn niet recht, we zijn niet …,
we zijn niet slim, we zijn niet …,
we zijn geen plus, we zijn geen …,
we zitten er tussenin!
Zo zong Ad met zijn gitaar zaterdagmiddag als eerste. De woorden werden probleemloos (en op maat!) door het publiek ingevuld. Arjen vervolgde met zijn Schwung-rap die ons van het Living Museum al vaker in vervoering had gebracht. Daarna waren er drie verstilde momenten met gedichten van Judy, Walter en Emiel die ook allemaal in de ruimte terug te vinden waren. Vaak ‘in gesprek’ met een werk van Lea zelf.
Het was hard werken in de dagen rondom de expositie. Grote schilderijen ophangen, panelen in elkaar schroeven, presentatie aanvullen, video’s werkend krijgen, alle kunstwerken zo plaatsen dat ze op de best mogelijke manier uitkwamen en ook nog eens fotograferen zodat ze gauw op Lea’s website gezet kunnen worden. Tussendoor was het regelmatig pauzeren om even op adem te komen en gezellig met elkaar te kletsen.
Lea wilde haar tentoonstelling zelf vormgeven, met hulp van Wil, haar echtgenoot, haar dochters en de vele vrienden van vroeger en nu, van school, de kunstacademie in Utrecht en van het Living Museum. Ze was er al die tijd bij ondanks dat het voor haar zeer vermoeiende dagen waren. Maar een veldbedje bracht uitkomst. Regelmatig rustte ze daar op uit, af en toe in slaap vallend. Ze kon daardoor met volle teugen genieten van het hele proces waarin ze ook nog tijd vond om een interview te geven aan het Brabants Dagblad. ‘Alles rondom deze tentoonstelling is zo waardevol, minstens zo mooi als de tentoonstelling zelf,’ zei ze daarover. Dat vonden wij ook.
Mensen blijven verbonden, ook al zien ze elkaar minder dan voorheen. Hier een van de vele vele fijne reacties:
Dag lieve mensen, dit weekend twee maal de expositie van Lea bezocht en beide keren van mijn stoel geblazen. Wat bijzonder mooi, indrukwekkend en ook hartverscheurend. Lea wat heb je samen met velen iets bijzonders gedaan… om nooit meer te vergeten. Het thema is zo universeel en zo integer, fijn gedragen. De samenwerking met het Living Museum was voelbaar… hoe mooi is dat 🙏 @Lea, bedankt voor dit Kado. Het zet me innerlijk in beweging.
Peter van Duppen
In between II
Eind oktober begint de expositie In between II, bij KEG in Schijndel. Leven is maken, delen en doorgeven, het zullen beeldende reacties zijn op de sporen die Lea getrokken heeft. Meer informatie hierover vind je op haar website, www.leaadriaans.com. En ook wij zullen er zeker over berichten.